Via een onttakelde brug op Haveneiland-West, die oogt als in een oorlogsgebied, wandelen we langs de zelfbouw aan de Bert Haanstrakade. Dit is het enige goede deel van het Haveneiland, zonder de sociale huizen voor grote (probleem)gezinnen. Het is er stil. De zon schijnt maar de kade ligt in de schaduw. Er is geen horeca te bekennen ondanks de mooie locatie, met zicht op het weidse IJmeer en Durgerdam. Ik denk aan een ambtenaar van de gemeente Amsterdam, die me jaren geleden alweer tijdens een verjaarspartijtje bij een bevriend stel wreed uit de droom haalde. Vinex-wijk IJburg was sinds enige tijd niet meer hot voor de gemeente Amsterdam. De Noordelijke IJ-oevers waren dat inmiddels. Die waren immers op het zuiden gelegen anders dan Amsterdams jongste uitbreiding IJburg, die gericht was op het noorden. Lees verder
Tag archieven: IJburg
Verkeerde afslag (met update)
De nieuwe Vinex-wijk Amsterdam-IJburg lonkte. De witte brug leek garant te staan voor een fijne toekomst. Het was 2002. Achter de brug zou alles beter worden. In 2004 kwamen we er wonen. We waren blij. Inmiddels is het 2019. En de fijne droom is al een tijd voorbij.
Een jaar of wat geleden vroeg een man, filmmaker, me hoe ik in godsnaam had kunnen belanden in een ellendige wijk als IJburg. Ik antwoordde iets van een groot huis. Zoals vrijwel iedereen die in IJburg is komen wonen. Amsterdamse huizen zijn immers veelal klein. Alleen in IJburg werden grote huizen gebouwd. Niet alleen koophuizen maar ook sociale huurhuizen voor grote (islamitische) gezinnen. Een vraag die ik mezelf wanneer we over het troosteloze eiland struinen vrijwel dagelijks stel: hoe hebben we必利勁
de afslag IJburg kunnen nemen? Het bleek de verkeerde. (meer…)
Wanneer verlaat je Titanic IJburg? (met updates)
In 2000 publiceerde het Historisch Nieuwsblad een artikel over de Vinex-wijk Amsterdam-IJburg. Het was twee jaar voor de oplevering ervan en het stuk bevatte een duistere voorspelling: Amsterdam-IJburg zou een Titanic onder de Vinex-wijken zijn. Er waren immers tal van overeenkomsten met de notoire probleemwijk Harlem, New York. Harlem was, net als IJburg, in de markt gezet als koopwijk voor de rijken. Maar door een slechte ontsluiting, de ligging ver van het centrum, vele pechmomenten, was de wijk afgegleden van koopwijk voor de blanke midden- en bovenklasse naar een beruchte probleemwijk, met criminaliteit en fysiek verval. De blanken wilden er niet meer wonen en deden massaal tegen dumpprijzen hun koophuizen van de hand.
Probleemplein in het hart van Amsterdam-IJburg (met updates)
Gisteren reed ik met een familielid langs het Joris Ivensplein. ‘Dit vind ik altijd een mooi plein’, zei ze. Voordat ik het wist, had ik gezegd wat ik liever niet had gezegd: ‘Oh maar het is een probleemplein; Marokkaanse jongeren verpesten er de sfeer en het waait er altijd … Kijk maar, daar staan ze weer’, zei ik en ik wees op een groepje jongeren dat de trappen naar het achtergelegen straatje in beslag nam. ‘Ze gooien eieren naar de balkons van de huizen … En hier komt een containerflat voor alleenstaande statushouders’, vervolgde ik, om de ellende compleet te maken, terwijl we mijn straat indraaiden. Ik wees op een lege kavel, tijdelijk ingericht als speelweide. ‘Er wonen veel jonge gezinnen in koophuizen met hoge hypotheken.’ Ik voelde me een negatieveling tegen wil en dank. Ook dit deel van Haveneiland-West leek met de dag minder leefbaar te worden.
Zelfs Britse expat zal IJburg niet redden
Steeds vaker hoor je in IJburg Brits spreken. In de supermarkt, tram 26, op straat. Het zijn meestal gezinnen, moeders, vaders met kinderen. De ondernemers van Winkelcentrum IJburg zullen vast blij zijn met deze nieuwe bewoners. Zij zijn expats, kapitaalkrachtig, veelal Britten die in IJburg zijn beland, omdat de huizen er goedkoper zijn dan binnen de ring. De wijk zou kindvriendelijk zijn en dorps. Volgens de nieuwste cijfers van Onderzoek Informatie, Statistiek (OIS) Amsterdam zijn de Britten de grootste groep allochtonen, gevolgd door de Marokkanen, als tweede grootste niet-westerse groep allochtonen. Al met al, een veelbelovende ontwikkeling. Lees verder
Lentezon in Vinex-wijk
Op het terras schijnt een vriendelijk lentezonnetje. Het is het eerste dit jaar. Een medebewoner en ik kijken uit op de monotone laan naar nergens, die Vinex-wijk IJburg doorkruist. Af en toe zien we een bekende. Thierry Baudet heeft bij de verkiezingen voor de provinciale staten een eclatante overwinning geboekt en is in de peilingen met zijn Forum voor Democratie (FvD) inmiddels de grootste partij van het land. Met de volgende onderwerpen heeft de charismatische leider de onvrede kunnen kanaliseren: Klimaat, Immigratie, Koopkracht (KIK). In Frankrijk heeft onvrede hierover tot de beweging ‘Gilet Jaunes’ (Gele Hesjes) geleid, die hieraan lucht geeft door de ‘kapitalistische’ luxe winkels aan de Champs Elysees, Parijs, te vernielen en te plunderen. In Amsterdam is dit gelukkig nog niet zo ver.
#Werkenwerkt werkt niet in Amsterdam-IJburg
In IJburg gaat men er prat op dat de criminele jongeren, van veelal Marokkaanse afkomst, van de straat worden gehouden dankzij hun inzet in ondernemingen in IJburg. Het project heet IJburgse aanpak #Werkenwerkt, Het zou deze criminele jongeren op het rechte pad brengen.
Nieuwsgierig geworden, informeer ik bij een ondernemer in het Winkelcentrum IJburg of hij al voor dit project benaderd is. Immers, het project ontving onlangs een prijs van het ministerie en van (nepmedium) IJburgTV. De prijs was weliswaar een gedeelde prijs, maar initiatiefnemer van de IJburgse aanpak #werkenwerkt, IJburger Safoan Mokthari, nam deze telkens in ontvangst en pronkte er veelvuldig mee op sociale media. Bovendien maakt het project wegens ‘groot succes’ aanspraak op subsidie van de gemeente Amsterdam. Op de website www.halloijburg.nl door ambtenaren aangeprezen als zeer geslaagd. Lees verder
Theo van Gogh en Amsterdam-IJburg
Op 2 november 2005 begon ik dit blog; het was de eerste sterfdag van filmmaker en publicist Theo van Gogh. Zoals veel andere mensen heb ook ik Theo van Gogh een keer in levenden lijve gezien. Hij liep op de Linnaeusstraat tegenover het Tropenmuseum; ik zat in een auto richting de stad en we maakten oogcontact. Hij keek alsof hij je al eeuwen kende. Ik kende Theo van Gogh verder van familie, bekende Nederlanders, die hem maar niets vonden. Als er weer een BN-er door hem werd beledigd, was ook mijn familie diep gekwetst. Ik was geen bekende Nederlander dus mij deerde het niet. Ik keek veel op zijn website, ‘De gezonde roker’, die ik vrijwel dagelijks bezocht. Er heerste een nihilistische sfeer die me zowel afstootte als aantrok.








