Raising of the Ink Flag, March 1949 (Bron: Wikipedia)
Direct na de schokkende gruwelijke aanslag van 7 oktober 2023 door terreurgroep Hamas op de burgers van Israël wilde ik mijn steun aan Israël tonen. Wat kon je doen? De protestantse kerk in Monnickendam liet geen Israëlische vlag zien, verzuimde te tonen dat ze de goede kant koos en niet die van het kwaad, van Hamas. Deze kerk hulde zich in stilzwijgen, net als andere kerken. Zelf kocht ik meteen na 7 oktober via internet een speldje van de vlag van Israël en Nederland, dat ik op mijn jas speldde, een magneet met de vlag van Israël, voor de ijskast, en een sticker. Recent ontmoette ik een Russische vrouw die direct na de barbaarse aanslag een davidster op haar arm lieten tatoeëren, als een beschermend symbool tegen het absolute kwaad van Hamas. In Urk wapperde daags na de aanslag van 7 oktober aan veel huizen een Israëlische vlag.
De laatste tijd hoor je in christelijke kringen zeggen dat in het conflict tussen Israël en Hamas het midden de beste optie is, want als je het midden kiest, dan hoef je geen keuze te maken. Een keuze voor het midden is alleen ook een keuze, namelijk die van onverschilligheid, de vijand van het geloof.
Inmiddels, bijna twee jaar naar de verschrikkelijke aanslag ,verspreidt het conflict tussen Israël en Hamas, de strijd tussen onze westerse beschaving en barbarij, zich door de satanische propaganda van Hamas als een virus wereldwijd, met name in de straten van de westerse steden, zie de vrijwel dagelijkse pro-Palestina-demonstraties in Amsterdam, de haat in poppodium Paradiso, van het punkduo Bob Vylan, met geschreeuw als ‘Fuck the IDF’, ‘Fuck the fascists, fuck the zionists, find them on the streets’.
De enige christelijke beweging die zich pro-Israël heeft getoond, is de zionistische stichting ‘Christenen voor Israël’, met brutale intimidaties aan haar adres als gevolg. Kennelijk is angst voor de Hamas-aanhang dé reden dat kerken en christenen zich tot nu toe in stilzwijgen hullen of erger, de kant van de Gazanen, lees Hamas, kiezen.
‘An appeaser is one who feeds a crocodile, hoping it will eat him last,’ zei Winston Churchill in januari 1940. Niemand, inclusief de appeaser, blijft gespaard in het conflict van Israël met het barbaarse Hamas, dat zich over de westerse wereld verspreidt. Alleen als het westen de kant van Israël kiest, wint het de strijd.