Community Center Pampuslaan, Amsterdam-IJburg
Laatst was ik even terug in Amsterdam-IJburg, de wijk die we twee jaar geleden hebben verlaten, nadat we er vijftien jaar hadden gewoond. Altijd wanneer we er zijn, brengen we een bezoek aan de huisarts, de Hema of een andere zaak, deze keer de schoenmaker. Dus namen we de IJtram en stapten uit bij halte Pampuslaan, tevens de eindhalte. Het was hartje zomer maar woei hard, alsof het herfst was.
Ik keek om me heen en zag een verloedering die zijn weerga niet kende. Weer was de wijk dieper in de multiculturele hel beland. De gemeente Amsterdam wist inmiddels dat IJburg voor de mensheid verloren was, want de openbare ruimte werd verwaarloosd, het onkruid niet meer verwijderd, de verdrietige bomen van het Theo van Gogh-park snakten naar water, het gras verdorde en het treurige park leek een woestijn. De IJtram naar het Centrumeiland lag er al anderhalf jaar triest en opgebroken bij, waardoor de Pampuslaan voor bezoekers vrijwel onbereikbaar was. Ik prees me gelukkig dat ik de wijk op tijd had kunnen verlaten en voelde compassie voor hen die dat niet konden.
We vervolgden onze weg en passeerden het multiculturele community center, aan de Pampuslaan, waarover ik een en al lofzang had gehoord. Dit buurthuis was door stadsdeel Oost voor de (criminele) Marokkaanse jongeren van de wijk bedacht en moest met allerlei ‘activiteiten’ een oplossing bieden voor de terreur, waaronder de bewoners en ondernemers rond de Pampuslaan al tijden leden. Terwijl ik voor het center stond, was ik verbijsterd over de staat waarin het inmiddels verkeerde: raam en glazen toegangsdeur ervan waren volkomen vernield. Binnen zag ik een Marokkaanse vrouw, die me een boze blik toewierp. Hier was kennelijk al heel lang geen journalist langsgelopen, dacht ik, terwijl het in IJburg toch stikte van de journalisten.
Ik maakte een filmpje en postte het in onze besloten Facebookgroep ‘IJburg, de andere kant. Ongecensureerd’, waarop een bewoner van IJburg aangaf dat de jongeren inmiddels in staat van oorlog verkeerden met de vrouwelijke beheerder van het center, die het pand wilde bestemmen voor allochtone vrouwen in plaats van hen. Recent was het hele community center nog verbouwd, want in april 2025 werd het hernieuwde center feestelijk door de stadsdeelvoorzitter Oost (GroenLinks-PvdA) heropend.
Community Center Pampuslaan, Amsterdam-IJburg
De oorspronkelijke doelgroep van Marokkaanse jongeren waren eerder door de gemeente Amsterdam vanuit de slechtste achterstandswijken naar Amsterdam-IJburg overgeplaatst en behoorden tot de harde kern van probleemjongeren van Amsterdam. De bewakingscamera’s aan de Pampuslaan die er begin 2022 waren geïnstalleerd, nadat criminele jongeren er al tijden de dienst uitmaakten, hingen er nog tot zeker december 2025. Een dag nadat ik dit gruwelijk mislukte community center had gefilmd, publiceerde Het Parool over de miljoenen euro’s subsidie die zoek waren bij onder andere dit center. Er waren twee mensen via stichting carabic aangehouden op verdenking van ‘subsidiefraude, verduistering van gemeentelijke subsidiegelden en witwassen’. Zoals een ander buurthuis in IJburg was het center binnen no time verworden tot crimineel hol.
Even verderop zat de schoenmaker op de stoep voor zijn handel. Binnen vertelde hij ons laconiek dat de overlast van criminele jongeren al sinds jaar en dag ononderbroken voortduurde en de politie onzichtbaar was. Verder keek hij anderhalf jaar tegen een opgebroken Pampuslaan aan. Klanten had hij nog sporadisch. Hij woonde in Almere en leek erin te berusten.
Het immense verval van de multiculturele wijk zonder scheidslijnen Amsterdam-IJburg, oogappel van de linkse Amsterdamse bestuurlijke elite, is exemplarisch voor het verval van onze westerse beschaving.