Verkeerde afslag

Appartementengebouw op Haveneiland-West waar 12 september 2019 een inval van een arrestatieteam was

De nieuwe Vinex-wijk Amsterdam-IJburg lonkte. De witte brug leek garant te staan voor een fijne toekomst. Het was 2002. Achter de brug zou alles beter worden. In 2004 kwamen we er wonen. We waren blij. Inmiddels is het 2019. En de fijne droom is al een tijd voorbij.

Een jaar of wat geleden vroeg een man, filmmaker, me hoe ik in godsnaam had kunnen belanden in een ellendige wijk als IJburg. Ik antwoordde iets van een groot huis. Zoals vrijwel iedereen die in IJburg is komen wonen. Amsterdamse huizen zijn immers veelal klein. Alleen in IJburg werden grote huizen gebouwd. Niet alleen koophuizen maar ook sociale huurhuizen voor grote (islamitische) gezinnen. Een vraag die ik mezelf wanneer we over het troosteloze eiland struinen vrijwel dagelijks stel: hoe hebben we de afslag IJburg kunnen nemen? Het bleek de verkeerde.

Gisteren was er op het eiland waar ik ben beland de zoveelste inval van een arrestatieteam. Deze keer in het appartementengebouw waarop ik uitkijk en de bewoners ervan op mij. Niet snel zal ik nog onbevangen in de tuin zitten, nu ik weet dat er criminelen in het gebouw naast me wonen. Wie het zijn weet ik niet.

Op weg naar de supermarkt lopen we door het aangrenzende park. Het appartementengebouw is gedeeltelijk in verval. Er is een groot verloop van bewoners. Een enkel balkon lijkt opslag voor rommel. Een vrouw die uitkijkt op het gebouw was het al een jaar opgevallen dat er met de bewoning van een van de appartementen iets niet pluis was. Zwarte luxaflex voor de ramen; ze zag er geen enkel leven.

De aangehouden verdachte die het appartement bewoonde, werd geblinddoekt en in handboeien afgevoerd. Hij oogde shabby, liep op slippers en droeg een baardje. Ik had hem hier nooit eerder gezien, hoewel hij al zeker een jaar naast ons woonde. De geblindeerde glimmende Volvo waarin hij door een agent in burger werd gezet, reed even erna met hoge snelheid en loeiende sirenes het eiland af. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Een bekeerling, moslimterrorist? Op internet lees ik een beschrijving van moslimfundamentalisten door journalist Arnold Karskens: ‘Radicale elementen kleden zich graag zoals in de tijd van Mohammed (570-632) … De mannen dragen een baard … De broek hangt op hoog water. Het schoeisel bestaat uit slippers.’ De verdachte voldeed in elk geval aan enkele van de kenmerken. Werd er in het verduisterde appartement een bom gefabriceerd? Het zou verklaren waarom omwonenden die avondĀ  door een rechercheur tot voorzichtigheid werden gemaand, omdat de situatie eerst beheersbaar moest worden gemaakt. Uiteindelijk kwam een indrukwekkende blauwe politiebus voorrijden waarin via de lift vier grote tassen werden geplaatst. Begeleid door vier politieauto’s met loeiende sirenes werd de bus het eiland afgeleid. Mij werd in elk geval tijdens de actie door de politie verzocht de foto’s die ik had gemaakt van Twitter te verwijderen. Vanwege de ernst van de zaak en voor mijn eigen veiligheid. Foto’s op sociale media verspreiden zich immers razendsnel, zegt de agent. Ik gaf geen gehoor aan zijn verzoek.

De schemer viel en de politieactie was nog steeds aan de gang; de recherche deed onderzoek in het appartement van de vuurwapengevaarlijke verdachte. Ik sprak een buurman die binnenkort van IJburg verhuist. Hij dacht dat de wijk afkoerste op een vrijhaven voor criminelen. Hij voorzag verpaupering, daling van de huizenprijzen, een oord waarvandaan je zonder je verlies te nemen niet meer kunt vertrekken. Hij was opgelucht dat hij ging verhuizen. Weg van IJburg. Hopelijk deze keer de goede afslag.

Vrijdag, 13 september 2019

Dit bericht is geplaatst in Leefbaarheid, Misdaad, Politiek, Uncategorized, Wijk zonder Scheidslijnen met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.