Door Khashayar Elyassi from IRAN – Hejaab

Nederlanders beseffen steeds meer dat hun mooie land binnen afzienbare tijd onherkenbaar zal zijn omgevormd tot een islamitische enclave, waar duisternis heerst. De autochtone bewoners van Nederland, dat beneden de zeespiegel ligt, heeft sinds jaar en dag succesvol gevochten tegen het water. En nu dreigt ons land ten onder te gaan aan een islamitische tsunami van asielzoekers, vanuit Syrië, Soedan, Gaza, die ons land zonder enige barrière massaal binnenstromen. Vanuit de overvolle asielcentra in onder meer Ter Apel worden islamieten via de Spreidingswet verdeeld over heel Nederland. Elk dorp, elke wijk krijgt, goedschiks of kwaadschiks, een Asielzoekerscentrum (AZC). De moskee volgt al snel, waarna chadors en nikabs in het straatbeeld verschijnen. De sharia heerst er en de oorspronkelijke bewoners vertrekken.

Wat het betekent voor de leefbaarheid van een gebied als er islamieten komen wonen, weet ik als voormalige bewoner van Amsterdam-IJburg maar al te goed. Hoewel de islamitische bewoners er een kleine minderheid vormen, kwam er binnen no time een radicale moskee in de wijk, van waaruit haat werd verspreid. Criminaliteit veranderde de nieuwe wijk alras in een onleefbare war zone. De dominee en zijn mannelijke partner ontkwamen ternauwernood aan een aanslag op hun leven, waarna ze gedwongen waren uit de wijk te vertrekken.

Steeds beter begrijp ik inmiddels dat niet de radicale islam het probleem is, maar de islam zelf radicaal is en de profeet van deze ideologie er ideeën op nahield die haaks staan op onze Joods-christelijke waarden, welke de basis vormen voor onze westerse beschaving.

Als we deze opgeven, is ons land verloren, iets wat steeds meer mensen begrijpen. Anders dan ons bestuur dat de ogen sluit en als een struisvogel de kop in het zand steekt, waardoor wij onherroepelijk afkoersen op de afgrond wanneer de islamitische nieuwkomers het vroeg of laat in ons land voor het zeggen krijgen.