Sinds de onverwachte sluiting van Bureau IJburg op 1 januari 2016 hebben media en bestuur gestrooid met tegenstrijdigheden in de berichtgeving erover. Deze zijn: Lees verder
Rookgordijnen rond politiebureau IJburg
Beantwoorden
Categorie archieven: Leefbaarheid
Het vrije debat in IJburg is een farce (met update)
Deze week vindt in IJburg een debat plaats over ‘Gastvrijheid, blijheid’. Op de facebookpagina van de initiatiefnemer, de FlexBieb, is te lezen: ‘Het thema van deze eerste bijeenkomst is ‘Gastvrijheid, blijheid?’ Wat zijn de effecten van de vluchtelingenstroom en de onrust in Europa op het samenleven hier in onze eigen stad? Hoe gastvrij zijn we, en waarom? Voor vluchtelingen? En in het verlengde daarvan: voor andere bevolkingsgroepen dan de onze? Andersdenkenden? Waar liggen onze grenzen?’
Kortom, hoe uitnodigend en tolerant is de IJburger voor de islamitische asielzoekers die in deze tijd Europa overspoelen? Lees verder
IJburg, banlieue of jihadistisch broeinest?
In alle stilte is Politiebureau IJburg opgeheven. Zonder enige aankondiging heeft de politiepost aan de IJburglaan op 1 januari 2016 de deuren gesloten. De huur van het pand is opgezegd. Zelfs de burgervader van Amsterdam, Eberhard van der Laan, die IJburg op 29 januari 2016 met een bezoek vereerde, wist hier niets van. De politiepost, die er in 2008 kwam, moest verdwijnen in het kader van de Nationale Politie. Zij werd door de overheid overbodig gevonden. Niet de burgemeester maar de korpschef gaat inmiddels over de veiligheid van de bewoners van IJburg. Van der Laan gaat nog wel over de openbare orde. De IJburgers kunnen nu voor aangiften terecht op internet en anders kunnen ze hiervoor altijd nog naar Bureau Balistraat, in de Indische Buurt, dat je per fiets kunt bereiken via het Diemerpark, waar criminele jongeren steeds vaker de dienst lijken uit te maken. Een wijkagent van IJburg verzekerde ons tijdens de bijeenkomst met de burgemeester dat er ‘vrijwel’ permanent drie agenten op het eiland zullen zijn. Indien nodig komt er versterking vanuit de Indische Buurt. Lees verder
IJburg, vrouwvijandig eiland
De wantoestanden van rond de jaarwisseling, waarbij in Keulen, Finland, Zweden, mannen van allochtone afkomst, onder wie Marokkanen, autochtone vrouwen beroofden en verkrachtten, zijn in feite niets nieuws onder de zon. In wijken waar veel Marokkanen wonen, worden autochtone vrouwen al sinds jaar en dag lastig gevallen en uitgescholden voor ‘kankerhoer!’, zonder dat er een haan naar kraait. Het is ook een gegeven waarmee je als vrouw te maken krijgt in IJburg. Op het Haveneiland, waar Marokkaanse jongeren de straten onveilig maken, bleek dat weer afgelopen week, dit keer tijdens een bezoek aan de kapper. Drie keer na elkaar werd er opgebeld en niet voor het maken van een afspraak. De jonge vrouwelijke medewerker die opnam, was verbijsterd. Jongeren schreeuwden ‘kankerhoer!!’. Ze vertelde dat ze haar auto al niet meer alleen naar en van de parkeergarage in een verder gelegen gemengd blok durfde te brengen en op te halen. Ook zou enkele weken eerder een vrouw in de straat zijn aangerand en beroofd. Ze vertelde dat de politie was langs geweest voor informatie. En dan het Diemerpark, waar een vrouw was beroofd en op haar hoofd geslagen. ‘En niets ervan komt in de krant, hè.’ Lees verder
Terug naar de stad lijkt utopie
Hoewel ik indertijd dolgraag in IJburg wilde wonen, was leven in IJburg na tien jaar steeds meer alsof je in de verkeerde trein was beland … Familie gaf aan dat IJburg zo ver weg was van de stad … Ik moest ze gelijk geven. Zelfs het nieuwe strandpaviljoen Blijburg kon het eiland niet uit het slop trekken.
Een bewoner van een huis aan de goede zijde van de IJburglaan vertelde me dat ze zich had ingeschreven voor Houthaven, een nieuwbouwproject vlakbij de Spaarndammerbuurt. Ze had er gekocht en zou over pakweg een jaar verhuizen. Haar huis ging te zijner tijd de verkoop in. De gelukkige! Lees verder
Wandeling door Molenbeek (2)
Gentsesteenweg, Molenbeek
Een dag eerder waren we het kanaal Charleroi al overgestoken en op een groep Marokkaanse jongeren gestuit, die ons waar wilden verkopen. ‘Nee dank je’, zei ik. Iets wat normaal voldoende is, bleek in deze cultuur juist een aanmoediging. Opdringerige jongens sprongen schreeuwend om me heen. Ik voelde me door hen geïntimideerd en keek naar de weg die Molenbeek inliep. Geen politie te bekennen. Ik keerde om en begaf me weer naar het betere gedeelte van de stad. Lees verder
Wandeling door Molenbeek (1)
Afgelopen kerst bracht ik door bij familie in Brussel, die onlangs in het centrum van de stad een huis heeft gekocht.
‘Jullie huis ligt vast ver weg van die wijk … Molenbeek,’ zei ik en ik dacht aan de treurige buitenwijken van Parijs, de banlieues, waar veel niet-westerse allochtonen wonen.
‘Nee hoor’, was het antwoord, ‘het is even lopen van ons vandaan, de brug over, en dan ben je er al …’
Lees verder
Bang voor banlieues
Het Parool opende onlangs met een bericht over het Amsterdamse alternatief voor de Franse ‘banlieues’, de gemengde woonblokken van koop en sociale huur; Kopers en huurders kunnen elkaar niet luchten of zien’, luidde de kop. Nu zijn deze duistere blokken in IJburg een berucht fenomeen; het ‘stedelijke’ Haveneiland is ermee volgestouwd, ze zijn een mix van (autochtone) kopers en sociale huurders. Lees verder