FlexBieb, de ideologische ogen en oren van IJburg

naamloos (8)

FlexBieb, Haveneiland-West

En ineens zat ik dan in het hol van de leeuw. Dit was niet Moskee IJburg, maar de (gesubsidieerde) FlexBieb, gelegen aan het Ed Pelsterpark. Het park met probleemblokken aan weerszijden, dat midden in Haveneiland-West ligt en waar sinds jaar en dag (Marokkaanse) jongeren overlast geven tot in de wijde omgeving. De moskee van IJburg, met haar radicale connecties van onder andere de Haagse Partij van de Eenheid (PvdE), heeft een gebedsruimte aan dit park.

Van een voormalige vrijwilliger van de FlexBieb had ik vernomen dat de initiatiefnemer van de tijdelijke bibliotheek me tijdens vergaderingen meermalen een ‘gevaar voor IJburg’ had genoemd. Ik zou paranoïde en gek zijn, waarbij hij refereerde aan mijn blog. Ik zette er geen voet meer over de drempel. Dat laatste gold ook voor de voornoemde vrijwilliger, die kastekorten had gemeld bij het bestuur en vervolgens ten onrechte zelf de schuld ervan in de schoenen werd geschoven. Het schriftelijke bezwaar tegen de radicale moskee, dat deze bewoner bij het moskeebestuur en stadsdeel had gemaakt, was evenmin goed gevallen. Uitgerekend in deze’ ideologische’ locatie moest de bestuurscommissie bijeenkomsten met bewoners bijwonen, als  ‘de oren en ogen’ van IJburg …

En toch was ik er die avond binnengestapt; de veiligheid van de wijk was immers van groot belang. Eerdere veiligheidsbijeenkomsten in IJburg waren druk bezocht geweest; wel honderd mensen waren er op afgekomen, radio 1 was er bij geweest. Ze werden indertijd gehouden op ‘neutrale’ locaties, zoals het IJburg College en Theater Vrijburcht. Ik keek om me heen; de aanwezigen waren op een hand te tellen. Er was een buurtagent van het Steigereiland, die niets wist van wat er op het Haveneiland speelde. Wel wist hij me te vertellen dat politiepost IJburg inmiddels was opgeheven. Het was een primeur, die niemand in het gezelschap leek uit te maken. De sluiting werd zelfs hartstochtelijk verdedigd door VVD-Oost, die eerder notabene had gepleit voor behoud van Bureau IJburg.

Het ‘ons-kent-ons’-gehalte van de avond was hoog. De oprichter van de gesubsidieerde website ‘Hallo IJburg’ kreeg een pluim, evenals de bebaarde islamitische jongerenwerker, die vanuit Nieuw-West naar IJburg was verhuisd. Bij een eerdere gelegenheid had hij me verteld dat hem was gevraagd om toe te treden tot het bestuur van Moskee IJburg. Ik was benieuwd … wel vroeg ik me af of de (gesubsidieerde) jongerenvoorziening dan niet een verlengstuk van de moskee zou zijn. Naast hem zat een tweede bebaarde islamitische jongerenwerker. Ik telde enkele ‘gewone’ bewoners, naast wie ik plaatsnam; tegenover ons zat een een achttal leden van de bestuurscommissie Oost, de ‘oren en ogen’ van de wijk.

Er klonken positieve geluiden; enige opwinding over het grote bord bij de ingang van IJburg, dat moest waarschuwen voor woninginbraken. Het was slecht voor de waarde van de woningen en bovendien onzin. De geslaagde inbraken in IJburg waren immers minimaal. De cijfers van Misdaad in Kaart lieten alleen een aanzienlijk minder positief beeld zien; in januari was er gemiddeld eens in de twee dagen een (poging tot) inbraak. Een verbetering van de gebrekkige verlichting van de Diemerparklaan, waarover werd geklaagd, werd door een deskundige, tevens vriend van de FlexBieb, onnodig bevonden.

De vrouwen van het gemengde probleemblok 17 gingen tegenwoordig samen voetballen. Alle leed was er geleden. Ik wist dat het anders was. Onlangs nog had ik een bewoner gesproken, die me had verteld dat de problematiek in haar DNA was gaan zitten; ze kon geen jongere meer zien. Ze wilde zo snel mogelijk van IJburg vertrekken; hoe eerder hoe beter. Ik dacht aan de medewerker van een kapper die telefonisch voor ‘kankerhoer’ was uitgescholden; de grimmige sfeer van hangjongeren bij Winkelcentrum IJburg. De bewoners van wie de brievenbussen waren opgeblazen toen IJburg tijdens oud en nieuw in een ‘war zone’ veranderde. Een oudere vrouw op krukken, die na de jaarwisseling wekenlang van de intercom verstoken was geweest, liet van zich horen. Ze bleek een non  te zijn. Hoewel er videobeelden waren, moest de agent het antwoord schuldig blijven, omdat hij er niet over ging. Een andere non vertelde enkele dagen later tijdens het gesprek met de burgemeester dat ze een explosie had gehoord, waarna de brievenbussen en de deur waren vernield, Ook was de elektrische bedrading doorgesneden. Misstanden worden in de ideologische FlexBieb onder het tapijt geschoven om het geschonden imago van ‘Wijk zonder Scheidslijnen IJburg’ te redden. Onder het tapijt broeien ze intussen vrolijk verder.

Geef een reactie